Komentarze do: Branden vs Fromm

Autor: JJ

JJ — Fri, 23 Dec 2011 01:27:37 +0000

@Krzysiek. Dawno to czytałem i część pewnie dzisiaj ująłbym trochę inaczej – bardziej dyplomatycznie i oddając szacunek gdzie się należy (Branden ma swoje zasługi). Jednak co do istoty mylenia egoizmu z miłością własną, albo raczej braku jasnych kryteriów rozdziału pomiędzy typami miłości, pozostaję przy swoim. Większość tarć pomiędzy ideami jednego i drugiego spowodowane jest tym, że Fromm znajduje się na zupełnie innym poziomie świadomości, coś co jest dla Brandena nie do przeskoczenia.

Autor: Krzysiek

Krzysiek — Fri, 23 Dec 2011 00:58:51 +0000

Po pierwszym akapicie odechciewa się czytać. Totalnie pobieżna analiza. Branden nie myli egoizmu z miłością własną. Egoizm dla niego to dążenie do własnego szczęścia, działanie zgodne z własnym interesem, a nie jak przyjęło się uznawać dążenie po trupach do celu za wszelką cenę… Być może inaczej interpretuje niż „powinno się” w obecnych czasach… ale na pewno nie myli, obie te kwestie są według niego uzupełnieniem poczucia własnej wartości oraz warunkiem miłości.

Autor: Krzysiek

Krzysiek — Thu, 22 Dec 2011 13:51:04 +0000

Fromm był marksistą. Branden jest kapitalistą i libertarianinem. Tyle w temacie.

Autor: JJ

JJ — Mon, 01 Feb 2010 00:56:01 +0000

Aha, zapomniałem o jednym napisać w odniesieniu do Twojego komentarza. Ja nie napisałem, że życie osobiste Brandena i Rand świadczą o błędności założeń ich Obiektywizmu, tylko o błędności Brandena teorii o „miłości i związkach”. To zupełnie dwie różne sprawy. Założenia Obiektywizmu czytałem pobieżnie i nie roszczę sobie pretensji co do wielkiego ich znawcy.
Co do przełożenia popularności na jakość – uważałbym.

Autor: JJ

JJ — Mon, 01 Feb 2010 00:49:16 +0000

Dzięki za komentarz…
Po pierwsze, Branden sam nie wskazuje jaką definicją „egoizmu” się kieruje, ( co jest pierwszą słabością jego książki wg. mnie).
Rozjaśnienie tego na początku mogłoby pozwolić na uniknięcie wielu błędów w interpretacji tego co pisze Branden. Ale tego nie zrobił.

Po drugie, autor utożsamia egoizm z miłością własną i miesza w to Fromma, nie wskazując po drodze jakimi definicjami się posługuje. A skoro porywa się na mieszanie kogoś z błotem nie rozumiejąc o czym pisze, zasługuje (w mojej opinii) na to samo w swoim kierunku. Szczególnie, że Fromm akurat – w przeciwieństwie do Brandena – definiuje swoje rozumienie zjawisk o których pisze.

Jeśli przeczytasz uważnie co napisałem, zobaczysz, że głównym celem moje „ataku” (jeśli tak można to nazwać”) było to, że Branden, najwyraźniej Fromma wcześniej nie czytając (a może zerkając do czegoś w rodzaju „wikipedii”?) próbuje go zmieszać z błotem. Do tego nie muszę znać wszystkich założeń Obiektywizmu.

Rozumienie ruchu Obiektywizmu, a co za tym idzie definicji egoizmu jakimi Branden się posługuje, ma się tutaj nijak, bo jak już pisałem Branden a/sam nie wskazuje na to jaka to definicja b/ krytykuje jednego z największych myślicieli XX wieku godną ignoranta nonszalancją.

Więcej. Życie osobiste Brandena, przeczy „prawdom” które zawarł w książce o której tutaj piszę. W dodatku jego książka, w wielu miejscach jest niemal kopią, „Sztuki Miłości” Fromma, natomiast autor o w/w nawet jednym słowem nie wspomina. Zastanawiałem się dlaczego. Na końcu książeczki się rozjaśniło. Po prostu tak było wygodniej.

Widziałem całkiem niedawno jeden z ostatnich wywiadów jakich Rand udzieliła (po długim milczeniu), gdzie wciąż wini Brandena za swoje załamanie. Nie chcę tutaj pisać co myślę o ludziach, którzy nie potrafią przyjąć odpowiedzialności za własne życie.

Szanuję Twoją opinię ale jej nie podzielam.

Pozdrowienia

Autor: Warp_10

Warp_10 — Sun, 31 Jan 2010 16:27:53 +0000

Nie czytalem ksiazki Brandena, ale z postu jest dla mnie dosyc jasne, ze Twoje zarzuty biora sie z nieznajomosci Obiektywizmu (z niego pochodza inaczej definiowane egoizm, romantyzm, milosc… a pisany jest wielka litera dla odroznienia od obiektywizmu w znaczeniu slownikowym uczciwosci intelektualnej) ktory jest systemem filozoficznym, a nie zadnym ruchem, i ma sie doskonale (w 2009 sprzedano w USA wiecej kopii magnum opus Ayn Rand niz kiedykolwiek mimo ze juz kiedy ukazalo sie w 1957 bylo bestsellerem). Wikiwiedza tu niestety nie wystarcza, bo podejscie, sluszne badz nie, jest bardzo rewolucyjne i akurat anty-hipisowskie a nie hipisowskie (o czym np. w „Powrót człowieka pierwotnego” Ayn Rand). Nie chce napisac, ze gdybys byl zaznajomiony z Obiektywizmem to bys sie zgadzal, raczej ze stawialbys przynajmniej trafniejsze zarzuty. Branden najwyrazniej nie wytlumaczyl wystarczajaco zrozumiale czym sie kieruje (albo jakie zmiany naniosl we wlasnej filozofii po tym jak Ayn Rand zerwala z nim wspolprace ze wzgledu na jego sekciarstwo, co tak przy okazji mialo miejsce dopiero kilka lat po zakonczeniu romansu, ktory uczestnicy uznali za blad i ktory, co oczywiste, nie dowodzi blednosci idei).

Autor: JJ

JJ — Thu, 29 Oct 2009 13:03:34 +0000

Paulino,

Definitywnie nie jest to książka fatalistyczna – tego bać się nie powinnaś, bo Fromm zawsze pozostawał pełen nadziei na przyszłość i wiary w ludzkie możliwości.

Jednak nie był – jak większość tzw. psychologów pop(których jak widzę większość wyznaje, w tym ludzi zdawałoby się inteligentnych) – ślepo „optymistyczny” i oceniał rzeczy z brutalnym obiektywizmem.

Pozdrawiam

Autor: Paulina

Paulina — Fri, 23 Oct 2009 22:33:25 +0000

Witam ponownie,
Dzięki za info zwrotne.
Wcale tak dużo Fromma nie czytałam. Przeczytałam tylko dwie książki („Ucieczkę od wolności” i „Sztukę miłości”, ale na tę drugą chyba byłam za młoda, pamiętam, że się namyśłałam bardzo w trakcie lektury i chyba nie wszystko załapałam , może do niej kiedyś wrócę); trochę innych jego pozycji poprzeglądałam do prac na studia. Zachęciłeś mnie do „Anatomii Ludzkiej Destrukcyjności”, wolę co prawda czytać o tym, jak robić, żeby „działało” niż zagłębiać się w ludzkiego cienia, bo tak można bez końca.. Mam nadzieję, że książka nie jest z typu fatalistycznych, choć akurat po Frommie bym się tego nie spodziewała.
Pozdrawiam wieczornie,
Paulina

Autor: JJ

JJ — Fri, 16 Oct 2009 16:37:34 +0000

Witaj Paulino:)
Dziękuję za miły komentarz… Bardzo się cieszę, że ktoś jeszcze staruszka Fromma czytuje… Dla mnie był to (i nadal jest) niedościgniony mistrz, który naprawdę rozumiał człowieka, jego istotę – pragnienia, dążenia, namiętności… Jeśli zainspirowała Cię „Ucieczka od Wolności” (nie wiem – zakładam że nie tylko to czytałaś Fromma?) – na pewno polecam „Anatomię Ludzkiej Destrukcyjności” tegoż autora. Jego opus magnum, gdzie zawarł swoje przemyślenia dotyczące pochodzenia destrukcyjnych sił w ludziach, które doprowadziły do takich katastrof jak II wojna światowa. Ciekawostką jest to, że Erich współpracował pisząc dzieło, z wieloma wybitnymi przedstawicielami różnych dyscyplin naukowych, takich jak biogenetyka, zoologia, antropologia, fizyka etc. Dzięki czemu powstało coś absolutnie unikalnego i głębokiego.
Z drugiej strony ostatnio czytałem jego świetną książkę „Sztuka Miłości” – niby łatwa, prosta i przyjemna (a do tego króciótka) – a jednak może poruszyć do głębi..

Jeszcze raz dziękuję za cenny komentarz

Pozdrawiam

Autor: Paulina

Paulina — Fri, 16 Oct 2009 11:51:28 +0000

hej
Trafiłam tu z blogu Alexa i wchłonęłam od razu.
Bardzo ciekawe, czasem nawet perwersyjnie ciekawe (myślę o analizie nekrofilii)..
Dzięki i czekamy na kolejne teksty.
Bardzo fajnie przeczytać coś o Frommie, rzadko się o Nim mówi, a powiedział parę mądrych rzeczy. Jak do tej pory „Ucieczka od wolności” Fromm’a i Man’s Search for Meaning V. E. Frankl’a to chyba dwie najlepsze książki, jakie w życiu przeczytałam. Ale wszystko przede mną. Czekam więc na kolejną porcję inspiracji.

Pozdrawiam seredecznie. Miłego dnia!
Paulina